 Zo, die hebben de mooie nazomer even beleefd, en ondertussen een topje (heel veel topjes!) kleiner gemaakt; hier nog even de home grower tussen zijn schatten. Purple. De Afghaantjes doen er wat langer over; waarschijnlijk oogsten bij volle maan van 5 oktober.
Een 29-jarige overledene binnen de extended family, die ik al een halve eeuw zie groeien, brengt de gemoederen danig in beweging.
Op de tuin goede gesprekken, die de lucht opklaren: gebeurtenissen van lang geleden kunnen worden opgehaald, met de ondertussen ervaren opgedane ‘levenswijheid’.
Drie regels van Gerrit Kouwenaar troffen mij diep; uit het gedicht sleutel: (de ‘Vijftiger’, in augustus 83 jaar geworden, schrijft nog altijd gedichten zonder hoofdletters – zoals eens e.e.cummings en Lucebert).
“dus eerst nog maar even het zwijgen vergulden
wat leegte innemen, de schemer inwonen
en er een opsteken, voor de doden – ”
Het opinieweekblad Vrij Nederland wijdt in het nummer van 16 september over zestien pagina’s een indringend Profiel aan de Amerikaanse acteur-regisseur Sean Penn: Citizen Penn, geschreven door John Lahr en oorspronkelijk verschenen in The New Yorker.
Hij beschrijft een barscène in Café Tosca in San Francisco.
” Zoals de hele wereld weet, houdt Penn van een verzetje; ook is hij bedreven in het uitlokken ervan. Er werd die avond niet gedanst, maar aan het eind van de avond werd er wel gezongen. Met zijn glas in de hand boog Penn zich met een lachje naar mij over en galmde de tekst bij een compositie van David Baerwald:
Vijftien lange jaren aan de verliezende hand
met heel wat onbegraven lijken
er komt een tijd dat je niet meer je andere wang kunt toekeren
en dat je met de pont
langs de gehavende oude lijken
van dode dode dromers moet
langs de complotteurs die aan hun bureau gekluisterd zitten
de punkers en drinkers en
slechte gitaarspelers en wazig kijkende
draken dodende tieners …
altijd hoopvol en altijd bedroefd doen
we wat we naar ons weten moeten doen
en ook weten we allemaal diep in ons hart
dat van dit alles op een dag niets meer heel blijft
laten we nu gewoon nog helden zijn.”
Daaraan valt niets meer toe te voegen. Ik ben benieuwd naar de muziek en hoe een en ander klinkt. Misschien een ingewijde die mij kan inlichten?
Geniet, helden en heldinnen!
Simon Vinkenoog |
