 Het is alweer zo’n vijftien jaar geleden dat ik als afgestudeerd journalistje en trouw coffeeshopbezoeker op een zware zaterdagochtend een advertentie zag in de Volkskrant welke mijn absolute aandacht trok. Op dat moment werkte ik nog in Gilze-Rijen bij tuinmeubelfabrikant Jardin en ik had toch het idee dat er meer moest zijn in het leven, geestelijke bevrediging ofzo, of in ieder geval iets waar ik voor gestudeerd had.
Zo kwam het dat ik na het verzinnen van een indrukwekkend CV op een goede dag aanklopte bij het magische tuincentrum en sinsemilla paradijs Positronics in Amsterdam, een bedrijf dat ik kende vanwege de freaky advertenties in de Highlife. Vriendelijk werd ik ontvangen door Yolanda, nu de vrouw van sinsemilla godfather Wernard, en kreeg ik als platte Limburger in de saloon een bakje brandnetelthee met rietsuiker aangeboden terwijl ik luisterde naar Neil Young en Greatfull Death. Ik had werkelijk het idee dat ik in een of andere Bagwhan sekte was beland, terwijl ik buiten vrolijk de wietplantjes zag wapperen in de wind van de Amsterdamse Pijp. Nou ben ik zelf niet zo’n alternativo, maar de sfeer hier sprak me duidelijk meer aan dan de stampende machines in Brabant die alleen maar stoeltjes bleven uitpoepen en de ervaren fabrieks-Turken die alleen maar geintjes met me uit probeerden te halen zodat ik fouten ging maken en zij zich weer een beetje omhoog konden kruipen. Dus de keuze was snel gemaakt, en ik ging eindelijk de journalistieke praktijk in, voor een blowblad notabene in coffeeshophoofdstad Amsterdam, en werd redacteur van de (original) Soft Secrets van Positronics, dat partijkrantje van Wernard ja, dat uiteindelijk werd opgekocht door Boy van de Highlife na het faillissement van de Amsterdamse cannabisgoeroe en nu onder commercieel beleid in Veghel goede zaken doet internationaal. De oprechte freelancers en columnisten zoals Simon Vinkenoog, die altijd mijn wiet jatte als hij trouw zijn column kwam inleveren aan de Cornelis Trooststraat, zijn tot mijn grote trots aan mijn zijde gebleven, en deden gelijk mee met het nieuwe concept: de maandelijkse EssensiE, waar het om gaat, en waarvan je inmiddels nummertje 113 alweer in handen hebt! Met daarin deze maand…Wernard for president! Mensen hebben altijd een hoop op- en aanmerkingen gehad op de rechtlijnige visie van deze hippie pur sang, maar nu staat hij er na een slopend faillissement wel weer als lijsttrekker voor de Partij Groen Vrij! die deze maand mag deelnemen aan de verkiezingen. Hulde voor Wernard, het enige wat me een beetje verontrust is dat zijn Groen Vrij! partij geen one issue partij wil zijn. Ik herinner me de periode bij Positronics (Soft Secrets) dat het roken van tabak of het eten van vlees uit den boze was, en zo waren er nog meerdere vreemde dogma’s in die tijd. Ik hoop dat Wernard daar inmiddels van bevrijd is als hij straks tien zetels in de Kamer krijgt…Het gaat immers om de cannabis en het recht op lichamelijke en geestelijke vrijheid. Succes Wernard, kick ass.
Stem Groen Vrij!
Michiel van Hinsberg
|
