 Ik woon al jaren in het centrum van Amsterdam. Het is algemeen bekend dat junks hier nogal eens voor wat overlast kunnen zorgen. Er wordt dan ook regelmatig op ze gekankerd, wat meestal ook wel terecht is.
Toch moet ik toegeven dat ze soms ook wel voor hele vreemde of grappige momenten kunnen zorgen. Zo moest ik voor een theaterstuk eens een aantal dagen oefenen in een ruimte op de wallen. Als je daar de poort uit kwam moest je vaak letterlijk over de junks heen stappen. Op een dag stapte ik de poort uit toen er eentje net een naald in zijn arm stak. Toen ik met een extra grote stap over hem heen stapte keek hij net op. Hij herkende mij direct en begroette me uitbundig terwijl hij zijn spuitje leeg drukte. Hij kreeg een enorme glimlach op zijn smoel en begon steeds relaxter te vertellen over de TV-programma’s waarin hij mij gezien had. Ik vroeg me af wat er op dat moment door hem heen moest gaan, maar bleef daar maar niet te lang op wachten. Ik gunde hem zijn vreemde, maar kennelijk gelukkige heroïnemoment wel.
Een andere keer kwam er een junk op me af die kennelijk zelf ook dealer was. Althans, hij deed erg zijn best mij zijn (al dan niet neppe) bolletjes bruin of wit aan te smeren. Ik zei: ‘Heb je niets lekkers?’
Hij zei: ‘Wat dan?’ Ik zei: ‘Nou, een Mars of een Snickers ofzo?’ Toen schoot hij in de lach en zei: ‘Nee, dat soort snoepgoed doe ik niet aan!’ Terwijl ik zijn half weggerotte gebit bekeek zei ik: ‘Nee, want dat is slecht voor je tanden natuurlijk!’ Iedereen kon er hard om lachen, behalve de junk. Beledigd stiefelde hij weer weg. Waarschijnlijk had ik zijn laatste restje zelfrespect onbedoeld de grond in getrapt. Arme junk, het was maar een geintje! Ik word trouwens steeds vaker herkend door junks. Ik weet niet wat het is, maar ze lijken me allemaal toch wel aardig te
vinden op de een of andere manier.
Soms kan lachen om junks ook op een enorme dooddoener uitlopen. Ik zat eens in café Emmelot, en daar kwam een vrouwelijke junk naar binnen stommelen. Meestal worden ze er meteen weer uitgezet, maar dit keer had ze mazzel. Ze vroeg luidkeels wie er een kut wou zien voor een euro. Een ploegje aangeschoten jonge mannen vond het wel grappig om allemaal een dubbeltje te betalen zodat ze met zijn tienen naar haar kut konden kijken. Mevrouw junk nam de dubbeltjes in ontvangst en liet haar broek zakken. Dat moment zal ik niet snel vergeten. Het harde gelach en gejoel in het bomvolle café verstomde zo snel dat je opeens een speld kon horen vallen. Mevrouw junk liep doodkalm weer naar buiten en liet de tien luidruchtige dubbeltjesdokkers stilletjes en gedesillusioneerd weer achter. We hadden allemaal weer een lesje geleerd: Er is niets, maar dan ook niets grappigs aan een smoezelige junkenkut.
Def P |
