 Ik heb in mijn leven al aardig wat tandartsen versleten, maar het komt toch altijd weer op het zelfde neer: Lang wachten, diepe gaten boren en een hoge rekening. Ik kom er nu net weer vandaan en zit nog helamaal na te genieten door met mijn tong over zo’n onnatuurlijk bol voelende kies te likken. Je zou denken dat ik op deze manier geen stukje tand meer overhoud om in te boren, maar omdat ze de vers uitgeholde grotten altijd meteen weer dicht metselen met wit cement kun je een half jaar later gewoon weer opnieuw beginnen. Een leek ziet toch geen verschil. Hoewel die irritante tyfusbacterieën altijd feilloos de laatste restjes echte tand nog weten te vinden om juist daar te blijven plakken en hun verderfelijke feestje te vieren. Bombarderen met Listerine, die kutbeesten!
Ik ben nu alweer drie keer in een maand bij de boortjesbeul geweest. Eerst voor controle. Je weet wel. Ze poeren met een haakie in je bek, borstelen de boel een beetje schoon met fluor en maken vervolgens een hele serie foto’s omdat ze niets bijzonders kunnen vinden. (Hoe weten ze dan waar ze moeten boren?) Dan gaan ze naar de foto’s kijken en ja hoor! Gelukkig, toch nog wat stiekeme gaatjes opgespoord. ‘Kom binnenkort maar terug voor behandeling’. Ondertussen staat de rekening alweer op 143 euro en 60 cent. Nog geen week later werd mijn bek weer eens op drie plaatsen leeg geboord en werd er een mooie afdruk gemaakt om mijn eerste kroon te inplanteren. Zonder verdoving, want dat scheelt weer een paar tientjes. De kroon op het jarenlange boorwerk. ‘The King of Pain’ zou Sting zeggen. De rekening loopt nu alweer in de honderden euro’s terwijl ik een maximum van 250 per jaar heb. Ik moet mijn verzekering maar weer eens opschroeven merk ik.
Deze ochtend moest ik terugkomen voor het plaatsen van de kroon. Een plechtig moment mijn beste landgenoten. Net als de vorige keer zat ik weer eens veel te lang in de wachtkamer met een Elsevier. Ik werd binnen geroepen door de zelfde lompe assistente die me de vorige keer een half uur voor Jan Lul met mijn hoofd naar beneden, en een felle lamp in mijn benevelde ochtendsmoel in de martelstoel liet liggen omdat er nog wat formulieren ingevuld moesten worden. Ook nu trok ze mijn hele wang zowat kapot met die slurpende stofzuiger die ze het liefste op je onderkaak laat leunen met een klein geniepig stukje lip er tussen. Stel je voor dat ze een lam handje krijgt. Ook moest ze even op mijn tong leunen. Met een haak! En terwijl je daar ligt met een gezichtsuitdrukking van ‘breek me de bek niet open!’ worden er ook nog eens stomme vragen gesteld als ‘hoe voelt u zich?’ Ik kon het fucking antwoord alleen gorgelen. Gelukkig ging het vullen snel dit keer. Totaalrekening: een meiertje of zeven. Omdat het december was kreeg ik mijn tandarts zo ver een deel van de rekening in januari te versturen zodat ik de kosten over twee jaar kan verspreiden en ondertussen mijn maximum bedrag verhoog. Bleek hij toch nog over een beetje medelijden te beschikken.
Gelukkig nieuw jaar,
Def P |
