 Eind ’95 kregen wij, als Osdorp Posse, te horen de we over dat jaar de Popprijs hadden gewonnen. Nou hebben wij niets met popmuziek, en eerlijk gezegd hadden we ook nooit van die hele prijs gehoord. Maar tienduizend gulden en optreden in de grote zaal van de Oosterpoort wilden we ons natuurlijk niet door de neus laten boren. We moesten wel beloven dit zeer geheim te houden. Oké, deal!
In januari ’96 reden we dus naar Groningen om die prijs op te halen.
We moesten ons melden bij de achteringang en er werd ons verzocht niet te veel door het gebouw te lopen voor het geval mensen ons herkenden en uit zou lekken wie de prijs dat jaar had. We werden neergezet in de poepsjieke dirigentenkamer met een overschot aan drank. We waren daar met een aardige ploeg vrienden en iedereen zette het op een zuipen. De stemming werd alsmaar joliger en de champagne spoot al gauw tegen het plafond. Evenals de stukken vlaai die we van de Heideroosjes hadden gekregen ter felicitatie. Zij zouden die avond ook een nummertje met ons mee hakken. Tegen de tijd dat we op moesten waren we allemaal straalbezopen, en hadden we nog steeds geen idee van hoe belangrijk de Popprijs was. Bewapend met flessen drank en onze draadloze microfoons in de aanslag stonden we te wachten tussen de coulissen tot wij als winnaar bekend werden gemaakt. Op het moment dat de woorden ‘Osdorp Posse’ klonken barstte er een luid gejuich los en mochten we eindelijk het podium op stormen. De bedoeling was dat we wat bobo’s een handje zouden geven, een beeldje en een cheque in ontvangst namen, en een korte speech af staken. Wisten wij veel. We waren compleet door het dolle heen en begonnen meteen alles en iedereen nat te spuiten met bier en champagne. Ik begon een scheldkanonnade aan alle commerciële klotebandjes die er normaal altijd met de prijzen vandoor gaan en riep dat de jury eindelijk een goede keuze had gemaakt. Eerlijk gezegd wist ik helemaal niet wie de prijs eerder had gewonnen, maar het publiek lag gelukkig in een deuk om mijn idiote dronkemansgebrul. We begonnen meteen met onze show, en één van de nuchtere chauffeurs die met ons mee was heeft op de achtergrond maar de cheque en het beeldje aangepakt.
Na onze show werd de chaos pas echt compleet. We mochten nu wel gewoon door het gebouw heen lopen, en dat lieten we ons geen twee keer zeggen. Wisten wij veel dat zo’n beetje de halve Nederlandse muziekpers met ons wilde praten? Tot het fucking journaal aan toe! Het mooiste was dat de meeste journalisten ons eigenlijk helemaal niet zo goed kenden. Dus toen wij als dronken debielen door dat hele gebouw heen zwalkten waren alle journalisten op zoek naar ons. Onze vrienden, eveneens straalbezopen, die nu juist wel in de kleedkamer zaten, hadden zich de hele tijd voor gedaan als de Osdorp Posse. Jezus, wat hebben we gelachen toen we de volgende dag het journaal zagen en de interviews hoorden! Het werd daar binnen zo’n dolle boel dat er op het laatst zelfs schuimgevechten ontstonden met de brandblussers die aan de muur hingen. Alles onder de witte drab. En stinken! Ongelofelijk!
Voor de goedmaker hebben we later de Oosterpoort nog een keurige excuusbrief geschreven. We hadden oprecht spijt van de asociale teringzooi die er was aangericht. Gelukkig konden ze ons vergeven. Maar... zowel de prijs als de herinnering van deze dolle nacht pakt niemand ons meer af!
Def P. |
