Als ik dit schrijf is Nederland nog helemaal in de ban van Sven Kramer, de man die voor het oog van de gehele wereld niet alleen ons land maar vooral ook Friesland op de kaart zette met een Olympisch record. Talent is niet het enige wat deze 23-jarige schaatsreus uit Heerenveen tot een kampioen maakt. Natuurlijk heeft hij een ‘Olympisch’ lichaam. En natuurlijk lijkt het alsof het hem allemaal makkelijk afgaat. Dat moet voor grote kampioenen wel eens lastig zijn: uitleggen dat succes het resultaat is van 90 procent transpiratie en training en 10 procent talent en aanleg. Mooi is in elk geval dat Sven een jongen is die een nieuwe generatie jongeren weet te inspireren. Ook in onze branche zijn – talentvolle - jongeren in opmars. Kijk alleen al naar de bezoekers en de toeristen van onze hoofdstad: zestig procent bestaat uit twintigers en dertigers. The Bulldog heeft het al over ‘digihippies’: een nieuwe lichting blowers die gewapend met laptop binnen no time filmpjes van de coffeeshop online zetten of twitteren dat ze een goede strain hebben ontdekt. Of een waardeloze – want de New Generation is ook vooral verdomde kritisch. `We respecteren de Old School’, zeggen de ‘upcoming’ jonge honden in de branche, ‘maar we pakken de draad op waar de gevestigde orde is blijven stilstaan’. Zo hoort het ook: genetisch voortborduren op de ‘Old School Friesland Indica om een sterke outdoor strain te krijgen die ook in onze buitentuin goed gedijt’. Ik moet dan meteen aan onze Sven denken – ook al zo’n prachtig voorbeeld van sterke Friese genetica . Zoals gezegd: ook op internet laat de nieuwe generatie van zich horen. Onze redacteur Roy Leeman dook in de wereld van de groepshyves en ontdekte de meest maffe profielen: het is lachen op de kabouterwesley.hyves.nl! Even serieus: neem eens een kijkje op Cannabisconsumenten.hyves.nl of surf naar Hippies-4-ever.hyves.nl. Het debat over cannabis vindt meer dan ooit plaats in de digitale coffeeshop! We zijn altijd erg kritisch over burgemeester Job Cohen, maar een compliment is wel op zijn plaats nu hij – ongetwijfeld met behulp van de democratische platforms op het internet - de Amsterdamse leerlingen vroeg wat zij eigenlijk vinden van de 250 meter afstandsnorm. En wat blijkt? Zij vinden cannabis een stuk minder gevaarlijk dan alcohol, dus ze vinden het een overbodige maatregel! Mogen we hier uit concluderen dat de politiek meer naar de jongeren moet luisteren en moet ophouden met de grootscheepse betutteling? Scheelt ook een hoop bureaucratische onzinregelgeving. Tweede Kamer: doe er je voordeel mee!
U bent bezoeker: 1323994
Leeg
Voor mij is nu een een leeg document. En als ik precies zou willen omschrijven hoe ik me voel, dan zou ik nu al kunnen opslaan en klaar. Ik ben namelijk leeg van binnen terwijl er zoveel dingen door m’n hoofd spoken. De vorige keer schreef ik nog over de ziekte van m’n vader. Wist niet dat de lezers van dit blaadje nog wel eens in het toetsenbord klimmen om te reageren. Dank voor de lieve reacties via .
Helaas is kanker een ziekte die heerst en kent iedereen bijna wel iemand die het heeft. Ik even niet meer. Mijn vader is dood namelijk. Dit is de eerste keer dat ik het echt zo zwart op wit zie staan. Heb me net wel bemoeid met de kaart die familie en vrienden in de bus krijgen, maar daar staat het toch niet zo duidelijk op als hier nu. Ondanks de leegte ben ik ook heel rustig. Het is echt goed zo, sterker nog het is beter zo. Dat merk ik ook bij de rest van ons gezinnetje. Het verdriet zat ‘m namelijk in de kansloze strijd met de ziekte. En nu is daar de opluchting. Niet dat hij gewonnen heeft maar de wedstrijd is in ieder geval afgelopen. En als je zoveel achter staat en er door de vijand maar gescoord blijft worden dan kun je niet anders dan hopen dat het eindsignaal zo snel mogelijk klinkt. Mijn vader heeft dat zelf kunnen besluiten. Voor hem hoefde het zo niet meer. Ik ben zo blij dat ik in Nederland woon (en dan heb ik het voor het eerst in dit blad niet over het softdrugsbeleid). De crematie is terwijl ik dit schrijf nog niet eens geweest en ik merk nu ook dat ik de laatste dagen met m’n pa nog te intiem vind om hier op te schrijven. Ik zou de dialogen bijna letterlijk kunnen uitschrijven en er is zoveel moois gebeurd maar ik trek het nog niet om dat zakelijk zwart op wit te zetten. En omdat ik de rest van de pagina, hoe symbolisch ook, niet leeg wil laten. Een van de vele anekdotes over mijn lieve vader die nu heel natuurlijk door m’n hoofd schieten.
Ik denk 4 jaar geleden. Vrijdagmiddag ik aan het werk op 3fm. De homo 100 knalt uit de speakers en ik besluit m’n toch ietwat homofobe vader in de maling te nemen. Niet live in de uitzending, want hij luisterde meestal, maar van te voren opgenomen. Ik zet een droevig stemmetje op en ik vertel mijn vader dat ik het helaas op deze manier moest brengen, omdat hij het anders via andere kanalen hoort, maar dat ik er toch achter ben gekomen dat ik meer op mannen val . Mijn vader reageert voorbeeldig. Geschrokken en in de war kan hij alleen maar vragen hoe het nu met Marisa (mijn vrouw) gaat en hoe ik dat zo goed mogelijk met haar moet oplossen. Als ik uiteindelijk toch maar vraag wat hij er van vind dat ik homo ben zegt hij: ‘ Jongen, je weet toch ik hou van je en als jij maar gelukkig bent’. Ik laat een bel klinken en zeg: “ Dat wilde ik alleen ff checken op deze homo 100 dag…” Al vloekend en lachend namen we afscheid en was er een stukje fantastische radio.
Zo onvoorwaardelijk zal ik altijd ook van hem blijven houden! Maakt mij het nou uit of hij dood of levend is. Als hij maar gelukkig is!
Voor mij is nu een een leeg document.