 Het is alweer veel te lang geleden dat ik hier eens lekker alles van me afschreef. Sterker nog voor het eerst in mijn glansrijke EssensiE- carrière heb ik wat columns gemist.
Dat heeft vooral te maken met drukke tijden.
Voor deze zomer heb ik als mannetje van de radio toch weer geprobeerd een TV programma te maken. Na mijn soort van semi live talkshow vorig jaar had ik op zich besloten me nooit meer te wagen aan dit medium waar je nauwelijks echt jezelf kunt zijn. De VARA daarentegen is altijd zeer positief geweest en wilde dan ook graag door. Uiteindelijk ging er bij mij toch weer iets kriebelen toen de term ‘experimenteren’ viel. In het vorige programma was dat zeker ook een element. Om wat voorbeelden noemen: Het meest bekende ganzenlever experiment met die slang in m’n strot. Als een vogel kopje onder duiken in de olie. Met een nieuw elektrisch wapen (de taser) beschoten worden. Hoe voelt het omstreden waterboarden (verdrinkingsdood). En wurgend knock-out worden gebracht. Dat laatste experiment heeft me overigens een half jaar fysiotherapie opgeleverd omdat Dennis van der Geest , de lul, me op de grond liet stuiteren.
Het waren leuke heftige zinvolle experimenten. Vaak naar aanleiding van de actualiteit. Het moest alleen wel in de studio kunnen en binnen een minuut of tien. En wat nou als die laatste beperkingen er niet waren en ik ook niet meer het publiek welkom hoefde te heten. Afijn het grootste experiment was begonnen. Een nieuwe TV Show ‘Factor Giel’ was geboren. En zo leefde ik de afgelopen weken in een hele vage trip. De dagelijkse ochtendshow, waardoor je natuurlijk fucking vroeg moet opstaan, en de rest van de dag maakte ik de meest heftige dingen mee. Daar wilde ik het met niemand over hebben (eerst nog maar eens zien of het wat was) en dat maakte het soms wel heel pijnlijk.
Zo heb ik ruim een maand niet zonder pijn kunnen lachen of laat staan hoesten (en ja ik was ook nog eens verkouden) . Dat had alles te maken met een gekneusde middenrif. Er was namelijk weer eens een onderzoekje geweest over hersenletsel door de bokssport. En dus daagde ik Don Diego Poeder uit en stond ik (of beter lag ik) een peer dagen later met hem in een ring van een boksschool. Ik denk dat als ik het van de zomer op TV terugzie, dat ik spontaan niet durf te lachen vanwege m’n middenrif.
Een hersenscan laten maken (en dus in slaap vallen in een of andere hypermoderne dwangbuis), een massage krijgen van Lange Frans (mijn coach in deze), een opkomst loopje (met rookmachine!) opnemen maar vooral in de ring staan en incasseren. En dan ’s avonds bont en blauw thuis aankomen. En dit is dat dus een van de 20 dagen uit mijn leven. 20 experimenten waar ik hier nog vaak over zal uitweiden vrees ik. Ze moeten namelijk uit m’n hoofd weg. Neem nou bijvoorbeeld die keer dat ik uren lang gemarteld werd door een stelletje echte motherfuckers. Huilen, schreeuwen, kotsen en bibberen. Ik heb het allemaal meegemaakt en het gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik weet nu hoe het voelt en voel me daarmee een rijk mens. Tegen de tijd dat het word uitgezonden ben ik waarschijnlijk heerlijk aan het feesten op Ibiza. Hoe is het om een dag doof te zijn? Dik of gehandicapt? Hoe kom je uit een brandend huis? Hoe is het om met een auto te water te gaan? IS dat net zo erg als levend begraven worden? Enkele voorbeelden van deze serie ‘Factor Giel’.
En ik ken nu alle antwoorden! Als kijker leer je veel, zie je mijn leiden en beleving. En dat dan heel filmisch en met coole muziek .
Vanaf 2 juli experimenteer ik elke woensdagavond om 21:45 op Nederland 3. Het maakt me geen fuck uit of er iemand kijkt ( al vind ik oprecht dat je het niet mag missen). Maar Ik ben vooral blij dat ik het geflikt heb en dat ik nog leef. Maar ach, hebben jullie me echt gemist de vorige Essensie?
EssenSee ya!
Giel |
