 Vóór 2005 geloofde ik eigenlijk nooit zo in consperacies; ik benaderde ze bij voorkeur humoristisch. Enkele maanden na de moord op Pim Fortuyn, schreef ik een verhaal waarin ik -na een passage over verder compleet irrelevante seks- aan een mooie vrouw bekende via een connectie met Theo van Gogh bij deze moord betrokken te zijn. Theo vond dat wel grappig en plaatste het op zijn site.
In 2005 was er geen Theo of De Gezonde Roker.nl meer en hoefde ik dus ook niet meer iedere week een cartoon te maken voor één des lands best bekeken politieke sites. Dat gaf me weer wat tijd om andere dingen te doen, zoals documentaires kijken: 9/11 in plane site, Painfull Deceptions, 9/11 the greatest lie ever sold, Secret evil of 9/11 en 9/11 Road to tyranny. Ik had al een studie propaganda achter de rug en moest concluderen: één van de twee lezingen over 9/11 was een PR-masterpiece. En ik was bang als één van de weinigen te weten welke lezing dat was. Van dezelfde makers als No Election Fraud uit 2000 en Weapons of Mass Destruction uit 2003, die toen nog speciaal voor het VN-afscheidsfeestje was gemaakt.
Kent u hem nog: Colin Powell met z’n vrachtautootje? Hij had ook een gesprek opgenomen: krr-krr... pas op, dit is heel geheim... krr-krr... geheim!... krr. Reden genoeg om 3.000 Tomahawkraketten op Irak te gooien , aldus Powell. Had de CIA tenslotte ook geen link tussen Irak en Al Queda verzonnen? Hadden de Britse inlichtingendiensten niet een heel mooi vals documentje aangeleverd waarin over de levering van uranium aan Irak werd gelogen? Nou dan!
Maar 9/11 was dus niet slechts een aanleiding voor dit alles; het was het vuurwerk waarmee het clubje rond de zoon van een befaamde CIA-agent (en de kleinzoon van een nazibankier) de verkiezingsoverwinning vierde en waarmee zij binnen enkele weken hun nieuwe wetten afkondigden: de grondwet-vernietigende Patriot Acts.
Al Queda...tja... Bleken het gewoon een stelletje neoconservatieven te zijn. Of christenfundamentalisten, oliehandelaren, geldschuivers en/of geheime diensten. Het maakt ook niet zoveel uit in welke vorm het kwaad komt; het gaat erom hoe machtig het is. Machtig genoeg in ieder geval om na de aanslagen direct het bewijsmateriaal te vernietigen en het onderzoek ernaar een lachertje te laten zijn. En om het volk te laten roepen: ‘Geef het meer macht! Geef het meer macht, we zijn zo bang!’
Boeiende materie, vond ik, en bleef er columns voor de radio over schrijven totdat Giel er meer dan genoeg van had. En bleef er vervolgens over schrijven totdat ik ook Giel’s interesse weer had teruggewonnen. Want er waren natuurlijk ook nog de aanslagen in London, Madrid en weet-ik-veel-waar. Bij iedere aanslag was er wel iets: een oefening van de geheime diensten op exact dezelfde metrostations; gewiste overheidsbestanden na de aanslagen; betrokken geheim agenten. En iedere keer dat ik het woord Al Queda las, refereerde ik dat aan een man met een baard in de grotten van Afghanistan en zijn duizend Tweede mannen, waarvan er om de paar dagbladen wel eentje wordt doodgeschoten. Het viel me steeds moeilijker de landelijke politici nog serieus te nemen, en kreeg rillingen over mijn hele lijf toen ik de minister-president in dat kader over ‘de nieuwe werkelijkheid’ hoorde spreken.
Met de Osdorp Posse maakte ik het nummer ‘Vragen aan George Bush’ over dit onderwerp; ik schreef er ook hier een column over en verstuurde info via mijn e-zine. Langzaam maar zeker verschenen er steeds meer Nederlandstalige sites over dit onderwerp (ten tijde van mijn eerste column was er alleen iets op Daanspeak over te vinden); Twee Vandaag verfilmde één van mijn columns (hoewel ‘het boek beter was’) en zelfs de Hofstadgroep wordt nu wat kritischer door de landelijke media gevolgd dan voorheen. De AIVD’er in die “voorheen aan Al Queda-gelinkte” groep is al door Netwerk ontmaskerd; nu die Syriër nog (betrokken bij de aanslagen in Cassablanca, zie voltairenet.org/article30409.html).
In 2006 wil ik mij graag toeleggen op een sluitende snaartheorie. Geen gemakkelijke opgave, want tijdens natuurkunde maakte ik altijd voornamelijk grapjes met mijn klasgenoten. Grote inzichten zijn echter altijd in tijden van oorlog en religieuze verwardheid gekomen. Wat de oorzaak is en wat het gevolg, is vooralsnog niet met zekerheid te zeggen.
DC Lama |
