 Eens in de zoveel tijd ga ik met mijn vriendin naar Toomler. Dat is een leuk café onder het Hilton, u weet wel, waar Herman Brood is geland. Ze hebben daar comedy-avonden, lekkere hapjes en vooral veel drank. We waren een beetje aan de late kant dus alle tafeltjes waren al bezet, behalve helemaal midden vooraan bij het podium. De meeste mensen durven daar niet te gaan zitten uit angst dat de stand-up comedy-act van de avond zich dan op hun kwetsbare persoontje gaat richten. Maar goed, omdat we niet wilden staan hadden we niet veel keus. We gingen pontificaal voor het podium zitten en werden lekker aangeschoten. Laat die komedianten maar komen dacht ik.
Het werd eigenlijk best een gezellige avond en we werden keurig met rust gelaten. Na afloop waren we lichtelijk dronken en werd er al afgerekend. Net toen we op wilden staan zag ik een paar muzikanten aan komen lopen die vlak voor onze neus gingen opbouwen. "Oh leuk," zei ik tegen mijn vriendin, "we krijgen nog een bandje!" We bleven hangen, lieten nog meer drank naar binnen glijden en even later begon de band. Het was het "Bas van Lier Trio". Drie jazzmuzikanten op drum, bas en piano, waar ik nog nooit van gehoord had. Vanaf het moment dat de drummer af tikte werden we aan ons tafeltje, een meter voor de speakers, met superstrakke grooves om de oren geslagen. Ik hoorde ook een paar te gekke hiphopsamples in de originele compositie voorbij komen en ik moest me in mijn dronken enthousiasme echt inhouden om niet op het podium te springen voor een spontane jam. We gingen echt compleet uit ons dak van deze band. Ik schreeuwde in mijn vriendin haar oor: "Dit is wel even wat anders dan die quasi intellectuele jazz van stijve conservatoriumboys die staan te friemelen alsof ze de vliegen van hun instrumenten af slaan, deze gasten vegen echt met iedereen de vloer aan!" "Ja, dit is echt strak en vet!" schreeuwde ze terug. Het trio speelde of hun leven er van af hing en wij bleven geboeid zitten tot het eind. Jezus, wat was dat goed! We zaten nog helemaal na te genieten toen Bas van Lier bij ons aan het tafeltje kwam zitten. Ik vertelde dat ik me in moest houden om niet spontaan mee te doen en hij zei dat hij dat wel leuk had gevonden. Voordat we het wisten hadden we een afspraak om een keer live te jammen in Toomler. "Moeten we dan niet eerst oefenen of zo?" zei ik. "Nee man, dit is jazz!" zei Bas.
Een paar weken later was het zover. Ik deed mee en de hele tent ging uit zijn dak, inclusief wij zelf. Het trio had duidelijk lol in dit kwartetspel en nodigde me uit zoiets vaker te doen. En zo lieve mensen, is de band BL3NDER ontstaan. Een geinige en toepasselijke afkorting van het Bas van Lier Trio En Die Ene Rapper, aangezien ik een nieuwkomer ben in de jazzscène. Inmiddels hebben we al vele zalen en festivals op zijn kop gezet en ons eerste album opgenomen. Ik ben zo enthousiast als een klein kind en kan niet wachten tot de cd uitkomt! Ik ben blij en trots dat ik met zulke topmuzikanten mag en kan samenwerken. En als er af en toe wel eens een lichtelijk jaloerse jazzmuzikant naar me toe komt en mij vraagt hoe ik het voor elkaar heb gekregen om met zulke topmuzikanten in een band te zitten dan zeg ik heel nonchalant: "Ach ja, een beetje dronken rondhangen in de Toomler!"
Def P
|
