 Na lang wachten klopt de foto hier bij de column eindelijk weer. De afgelopen 5 jaar was ik hier toch echt naakt te zien. En dan bedoel ik zonder petje. Dat voelde op een of andere manier naakt. Deze foto is 7 jaar geleden gemaakt toen ik voor de EssensiE begon te schrijven en ik net een paar jaar bij 3FM werkte maar sinds 5 jaar had ik sinds een vakantie naar Jamaica altijd een petje opgehouden. Ik verbrand nogal snel en leende van mijn toenmalige vriendin een rood petje dat ik ter bescherming daar dus de hele week op had. Toen ik in het vliegtuig dat petje afzette voelde ik voor het eerst dat naakte gevoel. En sindsdien heb ik ‘m jaren lang opgehouden zoals je misschien wel eens was opgevallen. Zeker dat eerste rode petje (een soort Mao petje) heb ik versleten tot de gaten er in zaten en een vaal ding overbleef.
Ik was niet, in tegenstelling tot wat mensen dachten, een enorm hoofddeksel fetisjist geworden. Verder dan 5 petjes ben ik nooit gekomen. Na de rode kwam een grijze met roze streepjes wat toch wel een van m’n mooiste is geweest. Van de een op andere dag ben ik die kwijt geraakt en nog steeds als ik hem zie op een foto baal ik daarvan. Toen kwam er een groene met een streepje waar jarenlang verf opgezeten heeft. Die heb ik op een gegeven moment ingeruild voor een legergroen petje waar ik het laatste jaar dagelijks mee liep en waar bij voorbaat al de gaten inzaten. Voor mij was het lekker gemakkelijk omdat mijn wekker al een kleine 5 jaar fucking vroeg gaat en dan telt elke seconde nou eenmaal. Petje op en klaar.
De meest wilde verhalen deden de ronde. De mooiste kwam van Mike & Thomas die in hun gelijknamige show beweerden dat er een broodje kaas op mijn hoofd was gegroeid. Ik was te gast in show en zette met gespeelde ergernis mijn petje voorzichtig af en had inderdaad een vies zweterig broodje kaas op mijn hoofd. En nee, ik heb ook geen last van kaalheid. Wat begonnen was als bescherm mutsje tegen de zon was een dagelijks ding geworden. Met imago ben ik nooit bezig geweest maar het was zeker wel een kenmerk. Steeds vaker ging ik in het weekend niet meer m’n petje opdoen omdat ik de ijdele hoop had dat ik dan onherkenbaar zou zijn. Dus bij mij was petje af juist undercover en dat werkte meestal wel. De rare situatie ontstond alleen dat, als ik toch herkend werd en mensen met me op de foto wilden, ik me wel raar naakt voelde omdat ik niet aan het beeld van die gozer met dat petje voldeed. Op zo’n moment wordt het bijna een soort werkoutfit en begin je eens soort typetje van jezelf te worden.
En toen ging styliste Dyanne Beekman vorige maand in mijn radioshow makeovers aan vrouwen weggeven. Op een makeover maandag riep zij ineens dat ze mij ook wel eens een remake wilde geven. Ik wilde dat niet. Maar toen ik de hoeveelheid reacties zag - Jij houdt toch altijd van experimenten? Je geeft het toch zelf als prijs weg en je bent toch geen mietje? - moest ik wel. En zo zat ik tijdens Dyanne’s fashion event op een stoel zonder spiegels met als enige voorwaarde ‘geen blijvende schade’. Nou was Dyanne zo slim om dat te vertalen als ‘haar groeit gewoon weer aan’. En dus ging de pet af en werd mijn haar geknipt.
Ik zag een zaadvragende blik in de ogen van mijn vrouw en wist dat ik thuis zo rond wilde blijven lopen. Het voelde goed en het is natuurlijk nogal flauw om de volgende dag die pet weer gelijk op te zetten. De reacties zijn dusdanig positief dat je bijna denkt: waarom heeft niemand me ooit gewaarschuwd. Maar het gaat me niet om de mening van anderen maar vooral om de wijsheid van househelden Dimitry en Jaimy die in 1993 een nummer maakten met de mooie titel: Don’t be a prisoner of your own style! En zo is het!
Maar maak je geen zorgen, het is niet zo dat ik ineens de gestileerde jongen ben geworden. Ik ‘doe’ m’n haar nog steeds niet en gooi daar nog steeds met de pet naar..
Essencee Ya,
Giel.
|
