 Het is nu echt het moment dat de molen weer draait en we weer met z’n allen in de dagelijkse sleur zitten. Niks lekkerder dan op zo’n moment nog even mijmeren over de vakantie. Uit onderzoek blijkt dat op dit moment vakantie (en alles wat daarmee te maken heeft) het meest gegoogelde ding is. En het voelt ook al zo lang geleden en je bent er zo aan toe…
Dus ik neem je ff mee. De afgelopen jaren was deze column bevlekt met wilde Ibiza verhalen. En inderdaad zou ik hier weer uitgebreid kunnen schrijven over de wilde feestjes met Tiësto, Armin Van Buuren, Fedde Le Grand en Sander Kleinenberg. Maar de eerlijkheid gebiedt me te schrijven dat ik het meeste allemaal niet meer zo goed kan herinneren en ik een hoop uit tweede hand moet vertellen. Giel en drank blijft toch een bijna dodelijke combinatie. Kortom het was gezellig maar ik zou in herhaling vallen als ik wederom euforisch zou schrijven over het partyeiland. En ik heb meer tekst want dit jaar had ik mezelf zowaar twee weken vakantie gegeven! Ik ging ook nog samen met mijn geliefde Giulia naar het land van de rijzende zon. Ja man, ik ging naar Japan! En ik wil natuurlijk niet jullie ogen uitsteken (en zorgen dat het spleetogen worden) maar wat is dat een gave stad. Ik zal proberen om het slechtste verhaal aan je te vertellen. Maar het wordt zoeken want Tokyo rules!
Groot groter grootst! Heel Amsterdam is slechts een wijkje en zelfs New York verzuipt erin. Voor alle elektronica bijvoorbeeld is zelfs een hele wijk. Dat is overigens ook wel een vage wijk want daar zitten ook allemaal van die manga seks winkels voor de nerds. Dat was ook het enige moment dat ik mijn eigen poppetje iets steviger vasthield want je weet maar nooit ofzo. Niet nodig trouwens want als het gaat om veiligheid en schoonheid ken ik geen andere wereldstad die zo clean is als Tokyo. Ik heb 1 keer een blikje zien staan en dat was in de openbare WC (waar je hier in Nederland niet eens zonder mondkapje in kan).
En ja: sushi all over the place en het kost geen fuck. Ik heb via mijn uitzending een Japans meisje leren kennen dat fan is van Nederland en om die reden naar mijn onbeholpen Nederlands luistert om haar woordenschat uit te breiden (en mij af en toe mailt voor uitleg van zelfbevlekking, rimmen en dat soort dingen). Atsuko heet ze en ik had met haar een afspraakje gemaakt. Sterker nog zij had ook voor mij gereserveerd bij een heel goed restaurant dat ik op internet had gezien. Een duur restaurant, dus wij gingen helemaal opgetut in de taxi zitten om vervolgens in een steegje te worden afgezet. Dan zie je alleen maar vage tekens en geen woord Engels. Ik zag wel een chique tent maar eenmaal binnen bleek dat een soort hoerentent te zijn. De lieve eigenaar wilde als service wel even bellen en na een onrustig telefoontje van zijn kant bleek het twee deuren verder te zijn. Onder een lapje werden we al verwacht ‘Beeren’ (ze kennen echt geen verschil tussen r en l). Groot was onze verbazing toen we aan een soort Ikea opklaptafeltje met nog 4 anderen werden gezet. Direct aan het keukenblad. Het bleek het kleinste restaurant van Japan te zijn! Daar zaten wij super over the top in onze galakleding. Gaaf om te zien hoor hoe alles wordt klaargemaakt maar om eerlijk te zijn was het echt niet zo heel lekker (vage geleitjes, vis zo taai als kauwgom enzo). Maar de kok ziet alles wat je doet dus je kan echt niks laten merken (en je wordt dus al snel heel melig).
De volgende dag gingen we met Atsuko en wat vrienden eten (en natuurlijk ook karaoken). Op een hele normale locatie in een volksbuurtje met alleen maar Jappers namen we een menuutje à 10 euro en, je voelt ‘m al, het was heeeeerlijk. Ach heerlijk om er weer ff aan terug te denken. Bedankt voor deze therapie. Nu kan ik er ook weer zo om lachen. Van hier tot Tokyo!
Essencee ya,
Giel
|
