Zaken die mijn leven al dan niet recentelijk een positieve impuls hebben gegeven:

1. De mededeling dat je brood ook bij de bakker kunt bestellen. Eén van de nadelen van iedere ochtend in je nest liggen te rotten, is dat de bakker meestal al is uitverkocht voordat je eindelijk eens de moeite hebt genomen te douchen. Hoeveel ongewenste pitjes en friemeltjes heb ik in mijn leven al niet moeten slikken, omdat broden zonder dergelijke features om vier uur ‘s middags al door huisvrouwen met jonge kids zijn opgeëist? Eén telefoontje (kan ook een dag eerder!) en ze laten het brood van je keuze tot sluitingstijd voor je liggen, hoeveel zielige verhalen over hongerige kindjes er ook worden opgehouden. Twee broden in de diepvries en er is altijd rond bruin in huis. I love rond bruin!

2. Het tosti-apparaat van de Blokker: mijn Tomado power on ready. Het onderste gedeelte van het handvat (met klem) is afgebroken toen ik twee nog veel te diepgevroren boterhammen met kaas tussen de warmteplaten probeerde te klemmen, maar hij doet het nog prima. Je moet alleen nog iets meer geduld hebben tijdens het ontdooien, want harde boterhammen trekt ie nu al helemaal niet meer. Maar het is een top-apparaat, veel breder inzetbaar dan slechts voor tosti’s. Een boterham met banaan en her en der wat likjes chocolade (Gouda’s Glorie Choco Melange) is bijvoorbeeld niet te versmaden na wat minuutjes in de power on ready. Je zou er een volledige keuken mee kunnen improviseren wanneer je bijvoorbeeld ontsnapt bent uit Guantanamo Bay en verschuilt zit in de bossen op Cuba. Alleen: waar haal je dan het stroom vandaan?

3. Nieuwe plankjes. Ik heb nieuwe plankjes opgehangen in mijn huis. En wel op zodanige wijze dat de staanders dit keer niet half uit de muur hangen en je er ook daadwerkelijk iets op kunt zetten. Ze hangen in m’n keuken en in de kamer. M’n tweede stereo staat nu mooi boven het aanrecht en m’n boeken slingeren niet langer voor andere boeken. Ik heb nu zelfs ruimte in mijn boekenkast over, die wordt verslonden door een uitgestald schaakbord.

4. Schaken. Zeker nu het schaakbord staat uitgestald in mijn kamer, wordt er weer veel gespeeld in Casa Lama. De partij tegen Secretaris (cd: Kraters) eindigde vorig jaar in 11-11, dus wordt 2006 het jaar van de revanche. Alle analisten ter plaatse geven mij een goede kans deze beatcreator volgende jaar genadeloos te verpulveren, maar ik woon dan ook alleen. Mijn andere vaste tegenspeler is ook een muzikant, maar U-Gene wint nog steeds veel te vaak te gemakkelijk. Ik heb verder geen bijzondere gedachten over de relatie tussen schaken en muzikanten, maar daar zal vast wel een boek over bestaan.

5. De encyclopedie van een tientje. Geen geld voor die uitgave van Het Spectrum/Standaard Uitgeverij en dan zit er ook nog een nogal nutteloos cd-rommetje bij. Het boek ligt lekker in de hand, leest prettig door en is in één band zeer accuraat. Ik heb ook nog een encyclopedie uit 1963, maar daarvan heb ik slechts de helft in huis. Alle 16 delen compleet stond ie zomaar voor de pak op een stoep in Amsterdam-Zuid, vanwaar ik (en ik alleen!) deze historische schat wilde redden. Met grote blauwe vuilniszakken uit het café versleepte ik met vriend Marco G. de duizenden bladzijden met zware kaften per fiets naar huis, waar vanaf dat moment ook de herschreven geschiedenis gecontroleerd kon worden. Marco droeg de tas met de eerste negen boeken van Oosthoeks Encyclopedie; ik had MATE-NIEU tot SUPPLEMENT achterop. Omdat Marco dichter bij het café woont dan ik, stalden we de eerste delen bij hem, die ik dan later nog wel eens op zou halen.

Het was nog steeds levende materie, zo ontdekte ik ‘s nachts al. Misschien dat het aan de absinth uit de kroeg lag, maar het licht dat alleen het leven heeft, sprankelde er van af. Dat had Marco niet ontdekt (het leek hem ook wat smerig), maar hij had de boeken al wel een plaats gegeven in zijn eigen kast. Sterker nog: hij weigerde mij ook even later deze delen mee naar huis te laten nemen, wat in normaal taalgebruik gewoon diefstal heet. Waarom hij die boeken plotseling voor zichzelf opeiste (terwijl hij eerst alleen maar wilde drinken en telkenmale vroeg wat ik er in vredesnaam mee wilde doen), werd door geen enkel steekhoudend argument duidelijk. Hij kon zelfs geen woord bedenken dat hij erin had opgezocht, maar ik kreeg de boeken onder geen beding meer mee. Het resultaat is dat wij nu allebei een incomplete encyclopedie in huis hebben staan en ik een enorme agressie voel opborrelen als ik aan zijn stupiditeit en onrechtvaardigheid denk.
Maar om bij het onderwerp te blijven: ik ben dus heel blij met dat boekje van een tientje.