|
 Laat ik maar meteen in huis vallen om de laatste bus naar de eeuwigheid die wij deadline noemen, nog even te halen - net terug van een zeven uren durende treinreis vanuit Basel, eerst in verkeerde treinstel, o umsteigen bitte. Daarna in verkeerde metro, RAI i.p.v Weesperplein. Maar thuis gezeten, post bekeken, gesmikkeld van de bubble-hash, zoals de Amerikanen de ijs-isolator-hash noemen - wat een ontstellend uitnemende werking!
Om kort te gaan en te blijven, zo tussen twee andere adempauzes door: wij zijn terug van wat je een historisch moment kunt noemen, ik zal het zelf zeker nog een aantal malen doen: de wijze waarop de 100ste verjaardag van de ontdekker van LSD-25, Albert Hofmann werd gevierd was indrukwekkend; eerst woensdag in de aula van het Natuurhistorisch Museum temidden van veel stropdassen en de gehele Zwitserse intelligentsia, met uitvoerige redevoeringen en het voorlezen van een felicitatiebrief van de President van de Democratische Kantonrepubliek Zwitserland, waar wij ook de eerste van heinde en verre gekomen gasten mochten ontmoeten en begroeten, en vooral met eigen ogen konden aanschouwen hoe om de eminente, wereldberoemde wetenschapper op handen gedragen, vereerd en geroemd werd, Om zijn inzichten, zijn wetenschappelijke ontdekkingen (die zijn opdrachtgever SANDOZ, met CIBA gefuseerd tot Novarit) schatrijk hebben gemaakt.
Om zijn familieverwantschappen - vier achterkleinkinderen! - en vooral de wijze waarop de wetenschapper, die ook mysticus is, voortdurend wijst op het feit dat hij niet LSD ontdekt heeft, maar dat de natuur hem een handje heeft geholpen: LSD heeft mij gezocht! Toen hij dat op het Symposium zijn toehoorders vertelde, riep de hooggeleerder Stanley Krippner uit: That must have been a very smart molecule, Albert!
En zo is het, de vrije spirit of Basel ingeademd, langs het graf van Erasmus, sinds de middeleeuwen universiteitsstad , langoureus langs de Rijn gelegen, met 32 musea waarvan wij er drie bezochten: het Tinguely-museum, kosmisch-komisch hoogtepunt van het surrealisme-absurdisme: kinderen liggen er lachend bij te rollen op de grond! En uiteraard de Holbeins, Van Goghs, Klees en Picassos in het Baseler kunstmuseum en de moderneren in de Beyeler Stichting, ontworpen door de Italiaanse architect Renzo Piano.
Vrijdag, zaterdag en zondag werden 2000 geïnteresseerden uit 40 landen, van Hawaï, China, Brazilië, tot Japan en zo alle mogelijke Europese landen vergast op de meest uitgebreide expositie van wat de psychedelische ®evolutie in feite inhoudt: meer dan 80 sprekers - ik als enige Nederlander (tientallen landgenoten in de zaal) - uit Amerika, Engeland, Duitstand, Oostenrijk, Tsjechië, en Zwitserland die in lezingen, panel-optredens, workshops en wandelgangbijeenkomsten over hun relatie tot het LSD Wunder Problem Child and Wonder Drug spraken. Voertalen Engels en Duits, simultaanvertalingen via koptelefoons.
Op de podia en spreekgestoeltes van vijf grote zalen, over twee verdiepingen van de Messe, met laptops op schermen vergroot, zowel met Power Point presentations, als met de trommels van de sjamaan en VJ. visionairies. en met chemische formules zoals het echtpaar Alexander (Sacha) en Ann Shulgin 80 en 75: still going strong en even alert, intelligent en cognitief ingesteld als Albert Hofmann himself, die weliswaar op krukken loopt, maar voor het oog van 2000 applaudisserende wonderkinderen het podium bestijgt, trede na trede, omringd door zorgzamen (en honderden flashes en TV-camera’s uit de ganse wereld) als de oude wijze man kort en duidelijk antwoord te geven op de vragen hem gesteld door de intelligente presentator en gespreksleider op enkele van deze bijeenkomsten Lucius Werthmüller.
In de foyers psychedelische kunstwerken, blotter art, boekenstands over Hofmann, de psychedelica , ethnobotanicaen omringende andere grenswetenschappen. Zij lagen er dan ook alle, de grote Underground-uitgevers, het Schattenverlag, Sphinx, Die Grüne Kraft, maar ho, hoe groeit dit de column uit - ik ben net terug. Verheug je op het feit dat je leeft, en wat jammer, dat zoveel mensen die er hadden kunnen zijn, er niet waren. In de laatste jaren is Nederland wel zeer op zichzelf gericht geweest, met soms maar weinig oog voor wat er daarbuiten gebeurt. Enfin, zie je (of zag je) op de Hennepbeurs, en anders via www.simonvinkenoog.nl.
Simon Vinkenoog |
