|
 Bijna dagelijks worden mij de vreemdste klusjes aangeboden, en ik probeer natuurlijk altijd de krenten uit de pap te halen. Ik doe gelukkig veel afwisselend creatief werk en ben ontzettend blij dat ik zo mijn tijd op een leuke en nuttige manier kan doorbrengen. Maar het gebeurt mij toch niet elke dag dat er klusjes in het buitenland worden aangeboden.
Een paar maanden geleden had ik een schilderexpo bij de Go Gallery. Daar kwam kunstenares Rienke Enghardt ook even kijken en die sprak mij enthousiast aan over alle buitenlandse kunstprojecten die zij al vijftien jaar organiseert. Het ging allemaal een beetje snel en ik begreep de helft van haar verhaal eerst niet. Maar het kwam er op neer dat ze mij een keer mee naar Bosnië wil nemen als voorbereiding op een wat langere tour. Ik moest maar gewoon in het avontuur springen zei ze, en dan zou de rest mij vanzelf wel duidelijk worden. En zoiets kan ik mij geen twee keer laten zeggen.
Vier dagen voor de jaarwisseling stapte ik dus op het vliegtuig via Zagreb naar Sarajevo. Samen met Rienke en Nerko, (de gitarist van Ali B) die daar is opgegroeid en er ook een appartementje heeft. Eerlijk gezegd wist ik niet veel van de hele heftige geschiedenis van het land af, dus ik was van te voren flink in de boeken gedoken om daar niet als een compleet onwetende Jan Lul aan te komen. Maar dat was nog knap ingewikkeld. Hoe meer ik er over las, des te idioter leek het allemaal. Oorlog is ook idioot. En als je er zelf niet midden in zit en jaren lang met propaganda en haat bent bestookt, zijn de motivaties voor een buitenstaander ook moeilijk te snappen. Ik heb daar veel mensen ontmoet en veel interessante gesprekken gehad. En grappig genoeg kwam mijn frisse onbevooroordeelde buitenstaandersvisie soms ook wel van pas. Zo vertelde een jonge man bijvoorbeeld dat hij zich erg bezorgd maakte over de toekomst van Bosnië en dat hij het hier vaak moeilijk mee heeft. Ik zei hem dat hij daar beter blij om kon wezen. Je zou je naar mijn idee pas echt zorgen moeten maken als de mensen het geen fuck meer kon schelen wat de toekomst brengt. Ik zei dat zolang er mensen zijn die denken zoals hij, er ook altijd nog hoop is. Zo had hij het nog niet bekeken, en ik zag aan zijn kop dat zijn avond weer goed was. Het lijkt me ook wel vreemd om in een stad te wonen waar je tien jaar na de oorlog nog steeds overal de kogelgaten in de muren ziet, en je soms bijna struikelt over de granaatinslagen in de grond. Maar vlak na de oorlog was Sarajevo pas echt een Zwitserse gatenkaas.
Het levert soms ook wel aparte humor op. Zo had iemand het over een brug die niet meer bleek te bestaan. Iemand attendeerde hem hier op door te zeggen: ‘They took it down because of the winterseason.’ De plekken waar geen huizen (meer) staan zijn ook allemaal benut voor massale kerkhoven met verse witte steentjes. In ieder geval, ik was daar met Rienke en Nerko om iets positiefs te brengen. We hebben met mensen gepraat, gegeten, getekend en muziek gemaakt. En op de laatste avond hebben we in één van de barakken aan de rand van de stad Rienkes Bosnische graffitifilm vertoond en een Hip-Hopfeestje met open mics opgezet. En de dankbaarheid en vreugde was zeer groot. Missie geslaagd dus. Ik was alleen door ernstig slaapgebrek en de tien uur vertraging wel helemaal kapot toen ik thuis kwam op oudjaarsdag. Ik heb in twee uur tijd wat geslapen, wat koppen soep en twee energiepillen naar binnen geramd en me daarna met alcohol op de been gehouden. En dat lukte aardig gezien ik half tien ‘s ochtends pas weer thuis was. Ik heb nu al weer zin in die toer!
Def P.
|
